Θαύμα Αγίου Ιωάννη του Ρώσου

Ο άπιστος γιατρός

Στην Λίμνη της Ευβοίας ζούσε και εργαζόταν ένας γιατρός που ονομαζόταν Μαντζώρος.
Σαν γιατρός ήταν πολύ καλός, αλλά δεν πίστευε στο Χριστό και μάλιστα δεν ήθελε να ακούει συζητήσεις σχετικές με την θρησκεία και την ψυχή. 

Καταφερόταν εναντίον της θρησκείας και οι απόψεις του ήταν σκληροπυρηνικές στο θέμα του Χριστιανισμού.
Αρρώστησε λοιπόν και μάλιστα πολύ σοβαρά. Η επάρατος νόσος είχε πλησιάσει τον άπιστο γιατρό που με φρικτούς πόνους κατάλαβε την έλευσή του.
Μέσα σε αφόρητους πόνους μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της Χαλκίδας. Εκεί, λόγω της σοβαρότητας της ασθένειάς του, δεν μπορούσαν να τον νοσηλεύσουν. Τον έστειλαν λοιπόν στην Αθήνα στη κλινική
«Παντοκράτωρ», που βρίσκεται στην οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου.
Εκεί υποβλήθηκε σε ακτινολογικές και χημικές εξετάσεις, οι οποίες έδειξαν ότι η επάρατος νόσος είχε προσβάλει το παχύ έντερο του γιατρού.
Όταν όλη η ζωή του γιατρού ήταν στρωμένη κοινωνικά και μπορούσε να λέει και να κάνει με ευκολία ότι ήθελε ο γιατρός ήταν απόλυτος στον λόγο του για τον Χριστό και τους Αγίους. Όλα ήταν ένα
καλοστημένο ψέμα για τον άπιστο γιατρό. Η μόνη αλήθεια ήταν η αμαρτία και η ασωτεία.
Εκεί κατέφευγε όταν εμφανίζονταν στη ζωή του μαύρα μικρά συννεφάκια. Αλλά τώρα, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τα μαύρα σύννεφα που είχαν επισκιάσει για καιρό τώρα τη ζωή του δεν μπορούσε να τα διώξει με την προσφιλή του μέθοδο που δεν ήταν άλλη από την αμαρτία.
«Στο παντοδύναμο Θεό, να ελπίζεις μόνο συνάδελφε»
Αυτή ήταν η διάγνωση-έκκληση των συναδέλφων του, που του εξηγούσαν, με αυτό τον σκληρό λόγω επαγγέλματος λόγο. Και ο ίδιος όμως, λόγω του επαγγέλματός του είχε αντιληφθεί, ότι η φλόγα της ελπίδας κόντευε να σβήσει. Οι γιατροί λοιπόν του Νοσοκομείου του είπαν ότι αν συμφωνούσε και ο ίδιος θα μπορούσε να εγχειρισθεί την επόμενη μέρα. Συμφώνησε λοιπόν με γνώμονα την ιατρική γνώση
που και ο ίδιος είχε.
Αλλά τα λόγια των συναδέλφων του: «Στον παντοδύναμο να ελπίζεις, συνάδελφε», τον οδήγησαν παραμονή της εγχείρησης, σε μια αυθόρμητη προσευχή, που έβγαινε μέσα από την ψυχή του. Παρακαλούσε
τον Θεό, όχι μόνον να τον κάνει καλά, αλλά να τον συγχωρέσει κιόλας για την απιστία που είχε δείξει τόσα χρόνια.
Την ώρα της προσευχής κάποιος χτύπησε την πόρτα κι τον διέκοψε. Ήταν ένας όμορφος νεαρός, ο οποίος σπρώχνοντας με τα χέρια του την πόρτα μπήκε μέσα στο δωμάτιο του γιατρού και ακολούθησε ο πιο κάτω διάλογος:
- Τι έχεις;
- Είμαι πολύ άρρωστος.
- Δεν έχεις τίποτε.
- Μα τι λες, Χριστιανέ μου. Έχω καρκίνο στο έντερο στο τελευταίο στάδιο και αύριο εγχειρίζομαι. Καταλαβαίνεις τι μου συμβαίνει;
- Δεν έχεις τίποτα πια. Σ’ έκανα καλά.
- Μα καλά δεν ντρέπεσαι έναν άρρωστο; Με ειρωνεύεσαι κιόλας;
- Είμαι ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Αφού, επιμένεις, κάνε αύριο την εγχείρηση και θα πειστείς ότι δεν έχεις τίποτε.
Ο νεαρός εξαφανίστηκε. Ο γιατρός όμως γεμάτος αγωνία χτυπούσε το κουδούνι για να ρωτήσει τις νοσοκόμες μήπως και είδαν το νεαρό αυτό, που είχε βγει από το δωμάτιό του. Μάταια όμως γιατί καμία από
τις νοσοκόμες δεν είδε τίποτα. Την επόμενη μέρα ο άρρωστος γιατρός εισήχθη στο χειρουργείο για την επέμβαση. Οι γιατροί έτοιμοι για την εγχείρηση ακούνε ξαφνικά τον γιατρό να τους λέει ότι δεν
χρειάζεται εγχείριση και ότι είναι καλά στην υγεία του.
- Με θεράπευσε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος.
- Μα τι είναι αυτά που μας λες; Στον 20ο αιώνα είμαστε συνάδελφε τι είναι αυτά που λες; Τα έχει χαμένα ο συνάδελφος μονολογούσαν οι γιατροί του Νοσοκομείου, ενώ επέμειναν να γίνει η εγχείριση, λόγω
μειωμένου καταλογισμού του ασθενούς. Τον νάρκωσαν λοιπόν για την επέμβαση και όταν τον άνοιξαν ο όγκος δεν υπήρχε. Είχε κάνει το θαύμα του ο Άγιος και οι γιατροί απορούσαν, κοιτάζοντας ο ένας τον
άλλον. Ο γιατρός ήταν τελείως καλά. Αυτά τα διηγείται ο ίδιος ο γιατρός παντού, όπου κι αν βρίσκεται.
«Βίοι Ορθόδοξων Αγίων, Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος»

Θεραπεύει τον μελλοθάνατο 

 

 

Ο Ηλίας Παπακώστας από την Ευρυτανία, όταν ήλθε από την Αμερική στην πατρίδα του, ασθένησε βαρειά από πνευμονία, λοίμωξη των εντέρων και καρδιοπάθεια. Πλησίαζε το τέλος του.

Μάταια οι γιατροί προσπαθούσαν να τον σώσουν. Σαράντα ημέρες πάλευε με τον θάνατον. Μία ημέρα πήγε στον άρρωστο ένας φίλος του δικηγόρος από τον Βόλον.

Είπε στην απελπισμένη μητέρα του αρρώστου, ότι κάποτε στην Χαλκίδα είχε ακούσει να γίνεται λόγος, για κάποιον άγιον Ιωάννη Ρώσο. Ο άρρωστος, όπως λέει ο ίδιος, βρισκόταν σε τέτοια άσχημη κατάσταση, ώστε δεν αισθανόταν, ούτε ήταν σε θέση να παρακολουθήσει τα λεγάμενα από τον επισκέπτη. Άκουσε μόνο την λέξη «Ρώσος».

Την επομένη, γράφει ο θεραπευθείς Παπακώστας, και την μεθεπομένη ημέρα, η κατάστασή μου χειροτέρευε επικίνδυνα. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, αλλά διερχόμουνα τις ώρες μου με αγωνία. Περίμενα το μοιραίο. Τότε ξαφνικά, αισθάνθηκα να θέλω να κοιμηθώ και δεν άργησα να κοιμηθώ πολύ βαθειά.

Κατά την διάρκεια του ύπνου μου, είδα ένα περίεργο όνειρο, το οποίο δεν θα ξεχάσω ποτέ! Είδα να ανοίγει η πόρτα του δωματίου μου και να μπαίνει μέσα, ένας νέος με λευκό υποκάμισο. Με χαιρέτησε και με ρώτησε, πως είμαι. Του είπα ότι η αρρώστια με κατέβαλε πλέον και μόνον ο θάνατος θα με λυτρώσει. Τότε ο νέος μου λέγει επί λέξη σε απλή γλώσσα.

Άκουσε με. Εγώ είμαι ο άη - Γιάννης ο Ρώσος. Θα σε κάνω καλά μέσα σε πέντε ημέρες. Να σηκωθείς όμως και να πας να προσκυνήσεις την εκκλησία μου. Αν δεν μπορείς τότε στείλε, την γυναίκα σου, ή την κουνιάδα σου ή την μάνα σου. Έχε πίστη και μη φοβάσαι. Σε πέντε ήμερες θα είσαι καλά.

Αμέσως ο Άγιος εξαφανίσθηκε από το δωμάτιό μου. Το πρωί όταν ξύπνησα, αισθάνθηκα, ότι η κατάσταση μου είχε βελτιωθεί. Αυτό διεπίστωσε και ο γιατρός, που με επισκέφθηκε την ημέρα εκείνη.

Μόλις ξύπνησα, κάλεσα τους δικούς μου, και συγκινημένος, τους είπα το περίεργο όνειρο. Τόσον όμως εγώ, όσον και αυτοί και μερικοί άλλοι συγγενείς μου, δεν γνωρίζανε αν πράγματι υπάρχει τέτοιος Άγιος. Και μόνον από τον ιερέα παπα-Λάμπρο πληροφορήθηκα την ημέρα εκείνη, ότι υπάρχει πράγματι, σωζόμενος μάλιστα ολόσωμος, έξω από την Χαλκίδα, Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος.

Δια να μη σας απασχολώ περισσότερο - καταλήγει ο Ηλίας Παπακώστας - μέσα σε πέντε ημέρες έγινα τελείως καλά και δεν θα ξεχάσω ποτέ την θεϊκή επέμβαση του Αγίου υπέρ της ζωής μου. Από μεγάλη μου ευγνωμοσύνη στον Άγιο και για να εκδηλώσω την πίστη μου, πήγα και προσκύνησα τα Άγια του Λείψανα. Το θαύμα αυτό έγινε κατά το έτος 1937.