Συσσιτιο για τους Αδελφους μας

«Ο κόσμος πολλές φορές ντρέπεται να φέρει κάτι λίγο. Αν μας φέρει ένα κουτί γάλα ο καθένας είναι μεγάλη βοήθεια!», μας είπε ο Πάτερ Ιωάννης

Μιλώντας με τον πατέρα Ιωάννη Σταματιάδη στον Ι.Ν. Παναγίας των Βλαχερνών Αμφιάλης Κερατσινίου μας ενημέρωσε για το συσσίτιο που ξεκίνησαν πριν από λίγους μήνες.
«Παλιότερα δίναμε σε μηνιαία βάση χρηματικά βοηθήματα και δέματα με είδη διατροφής σε 150 οικογένειες. Πριν από 3 μήνες αποφασίσαμε, δεδομένου ότι το παγκάρι της εκκλησίας μίκραινε και οι ανάγκες αυξάνονταν να σταματήσουμε τα χρηματικά βοηθήματα και να οργανώσουμε συσσίτιο. Στην αλλαγή αυτή, πολλές οικογένειες που είχαν ζητήσει βοήθεια σταμάτησαν να έρχονται γιατί έπαιρναν συσσίτιο από το Δήμο. Σήμερα εξυπηρετούμε στο συσσίτιο καθημερινά Δευτέρα έως Παρασκευή 99 άτομα, δηλαδή 28 οικογένειες και έχουμε σε εκκρεμότητα 206 αιτήσεις», μας είπε.
«Θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι βοηθούμε ανθρώπους που έχουν πραγματικά ανάγκη, για αυτό ζητάμε από τους ενδιαφερόμενους να προσκομίσουν το εκκαθαριστικό της εφορίας τους και με την βοήθεια μιας κοινωνικής λειτουργού, ενορίτισσας μας, που έρχεται στο ναό 2 φορές την εβδομάδα εξετάζουμε τις αιτήσεις. Στη συνέχεια, η κοινωνική λειτουργός επισκέπτεται τις οικογένειες στο σπίτι τους μαζί με κάποιο μέλος του συμβουλίου για να διαπιστώσει την πραγματική κατάσταση. Δεν πηγαίνουμε εμείς οι παπάδες για να μην τους κάνουμε να αισθάνονται άσχημα, μας είπε.
Τα σκεύη για τη λειτουργία του συσσιτίου τα αγόρασαν και μόλις άρχισε η λειτουργία του, αρκετοί ενορίτες προσέφεραν τρόφιμα, κυρίως είδη μακράς διάρκειας «γιατί δεν γνώριζαν ότι είχαμε ψυγείο και καταψύκτη και μπορούσαμε να συντηρήσουμε ευπαθή προϊόντα», μας είπε ο Πάτερ Ιωάννης.
“Ο κόσμος πολλές φορές ντρέπεται να φέρει κάτι λίγο. Στο κήρυγμά μου στους ενορίτες μας, λέω ότι αν μας φέρει ένα κουτί γάλα ο καθένας είναι μεγάλη βοήθεια. Είμαστε 300 και 1 κουτί να φέρει ο καθένας, τότε θα μαζευτούν 300 κουτιά! Και μια μερίδα φαγητό που του περίσσεψε να μας δώσει κάποιος είναι σημαντικό!”
Οι μεγαλύτερες ανάγκες που καταγράψαμε είναι:

• κατεψυγμένα λαχανικά (αρακά, φασολάκια κλπ).
• κρέας
• κοτόπουλο
• γάλα

Εάν θέλετε να βοηθήσετε μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Πατέρα Ιωάννη Σταματιάδη, Ι.Ν. Παναγίας των Βλαχερνών Αμφιάλης Κερατσινίου, Πλατεία Βλαχερνών, τηλ. 2104317667

Συνεχίστε την ανάγνωση. | σχόλια

Το Σύμβολο της Πίστεως

Το Σύμβολο της Πίστεως είναι σύντομη ομολογία της πίστεώς μας μέσα στην οποία παρουσιάζονται περιληπτικά, με σαφήνεια και αυθεντικά τα βασικά δόγματα του χριστιανισμού.

Το «Πιστεύω» το λέμε κυρίως στο Μυστήριο του Βαπτίσματος αλλά και στις άλλες ακολουθίες. Με αυτό αναγνωρίζονται οι βαπτισμένοι από τους αβάπτιστους.

Στην αρχή υπήρχαν πολλά Σύμβολα: των Αποστόλων, του Αγίου Αθανασίου κ.λ.π. Αυτό που έχουμε σήμερα λέγεται Σύμβολο της Νίκαιας και της Κωνσταντινούπολης γιατί θεσπίστηκε στις Α΄ και Β΄ Οικουμενικές Συνόδους και είναι το μοναδικό που χρησιμοποιούν όλες οι χριστιανικές ορθόδοξες ομολογίες. Αναφέρεται περιληπτικά σε αυτά που πρέπει να πιστεύει κάθε ορθόδοξος χριστιανός.

Αποτελείται από 12 άρθρα (στίχους). Τα 7 πρώτα έγιναν στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Τα υπόλοιπα 5 στη Β΄. Στα 9 πρώτα άρθρα κυριαρχεί το ρήμα ‘πιστεύω’, στο 10 το ρήμα ‘ομολογώ’, στα 11 κ 12 το ‘προσδοκώ’.

Το 1ο άρθρο αναφέρεται στον Πατέρα

Τα άρθρα από 2ο μέχρι το 7ο στον Υιό.

Το 8ο στο Άγιο Πνεύμα

Το 9ο στην Εκκλησία.

Το 10ο στο Βάπτισμα.

Το 11ο στην Ανάσταση των νεκρών.

Το 12ο στην Δευτέρα Παρουσία.
ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ


1. Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Πιστεύω, ως ορθόδοξος Χριστιανός, σε έναν Θεό, Πατέρα, Κυρίαρχο του παντός, που δημιούργησε από το μηδέν και με απόλυτη ελευθερία και αγάπη τον ουρανό και τη γη. Δημιούργησε, δηλαδή, τόσο τον ορατό και υλικό, όσο και τον αόρατο και πνευματικό κόσμο.

Σημ: δημιούργησε τον πνευματικό κόσμο!! δεν τον γέννησε!!

δημιουργήθηκε o πνευματικός κόσμος από την ένωση του Άγιου Λόγου από Φως, με τα στοιχεία της υγρής φύσης που γεννήθηκαν από το Σκότος, και είναι η δομή τους από Πυρ και Πνεύμα! και δημιούργησε μια δημιουργία των επτά κύκλων από το διπολικό πυρ και πνεύμα.


2. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων˙ Φως εκ Φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Πιστεύω και σ’ έναν Κύριο, τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, που είναι ο μονογενής Υιός του Θεού Πατέρα
και Γεννήθηκε απ’ Αυτόν προαιωνίως. Είναι φως, όπως και ο Πατέρας Του. Είναι αληθινός Θεός, επειδή γεννήθηκε από τον αληθινό Θεό. Ο Υιός δεν είναι δημιούργημα ή κτίσμα του Θεού, όπως πίστευαν διάφοροι αιρετικοί, αλλά έχει την ίδια Θεία ουσία με τον Πατέρα (είναι «ομοούσιος») και τα πάντα δημιουργήθηκαν δια του Υιού.

Σημ: ο Άνθρωπος δηλαδή τίνος γέννημα είναι; και αναφέρομαι στον Άνθρωπο του Παραδείσου! όχι στον άνθρωπο με σάρκα της Γης! δεν είναι καθ'ομοίωσιν με τον Τριαδικό Θεό; δεν είναι Όμοιος με τον Θεό; Δεν έχει την ίδια ουσία με τον Θεό;
Άρα είναι ο Άνθρωπος όμοιος και με τον Υιό και με τον Πατέρα, είναι ο Άνθρωπος ως καθ ομοίωσιν δημιουργός θεός.

3. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος άγιου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα. Ο Υιός του Θεού, για τη δική μας σωτηρία, κατέβηκε από την ουράνια δόξα Του στη γη και έλαβε σάρκα, όμοια με τη δική μας, από την Παρθένο Μαρία με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Έγινε δηλαδή άνθρωπος όμοιος σε όλα μ’ εμάς, εκτός από την αμαρτία και έζησε σε συγκεκριμένο χρόνο πάνω στη γη.


Σημ: οι άνθρωποι με σάρκα δεν είναι ούτε καν κατ'εικόνα, διότι η σάρκα, αλλά και το πνεύμα της σάρκας, η λογική του ανθρώπου με σάρκα, είναι θνητό δημιούργημα του διπολικού πυρ και πνεύματος, και όχι του Πατέρα Θεού που είναι Φως και Ζωή!

Δηλαδή ενσαρκώθηκε ο Λόγος Υιός με την δύναμη των τέλειων ενεργειών των δυνάμεων της Αρμονίας προερχόμενων εκ του φωτός, (Άγιο Πνεύμα), την διπολική σάρκα και το διπολικό πνεύμα της σάρκας.
Μία σάρκα γέννημα του διπολικού κόσμου από πυρ και πνεύμα, και δεν έχει καμία σχέση με την αληθινή ουσία από Φως και Ζωή.

Άρα ο άνθρωπος από σάρκα, δεν είναι γέννημα του Τριαδικού Θεού, αλλά γέννημα της θνητής διπολικής φύσης.
.......

Ούτε είναι Aγιο πνεύμα ο Υιός και Λόγος! διότι είναι Φως!! Άγιος Πύρινος Φωτεινός Λόγος.

Αλλά τι είναι το Άγιο Πνεύμα;
Είναι οι τέλειες ενέργειες των δυνάμεων της Αρμονίας προερχόμενες εκ του Φωτός που περικλείουν τους κύκλους.

Το Φως (ο Λόγος), εισερχόμενο μέσα στην θνητή δημιουργία και έξω από τους κύκλους, μεταλλάσσεται σε Πυρ και Πνεύμα από τέλειες ενέργειες των δυνάμεων της Αρμονίας, προερχόμενες εκ του Φωτός, και αυτός είναι ο Ομοούσιος Λόγος με τον Λόγο του Πατέρα Νου Θεού, που ονόμασαν οι θρησκείες (Άγιο Πνεύμα).

Αυτό το Άγιο Πνεύμα,στην ουσία είναι ο Λόγος Υιός του Πατέρα Νου Θεού, που περικλείει την διπολική φύση, και δημιουργεί επτά κύκλους, όπου εσωτερικά των κύκλων επικρατεί το διπολικό πυρ και πνεύμα.

Και στην θνητή αυτή δημιουργία που προήλθε από την ένωση του Άγιου Λόγου με τα στοιχεία του σκότους, εισερχόμενος μέσα στον κύκλο ο Λόγος Υιός, ενδύθηκε την σάρκα από διπολικό πυρ, και ως λογική το διπολικό πνεύμα.
Όπως και όλες οι ψυχές που ενδύθηκαν την σάρκα και το πνεύμα και έγιναν οι άνθρωποι της Γης.

4. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα. Σταυρώθηκε, έπαθε και τάφηκε για μας, όταν ρωμαίος επίτροπος της Ιουδαίας ήταν ο Πόντιος Πιλάτος.

Σταυρώθηκε από τους ανθρώπους που έχουν σάρκα και θνητό διπολικό πνεύμα, που έγιναν επιρρεπείς στο ένα άκρο του κακού.

5. Και αναστάντα τη τρίτη ήμερα κατά τας Γραφάς. Και αναστήθηκε, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, την τρίτη ημέρα από τον τάφο, ενώ ήταν νεκρός.

Οι ψυχές που έχουν μέσα τους τον Νου (Άγιο Πνεύμα),  προερχόμενο εκ του Φωτός που είναι αθάνατες και αεικίνητες και περιφέρονται στο θνητό σύμπαν και δημιουργία, όταν εξουσιάζουν την σάρκα και το πνεύμα ενσαρκώνονται όποτε θέλουν και όπου θέλουν.

6. Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Μετά την Ανάστασή Του ανέβηκε στον ουρανό με τη δύναμη που είχε ως Θεός, δοξάζοντας έτσι την ανθρώπινη φύση. Ανέβηκε και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα Του.

Και ανεβαίνοντας τους κύκλους της θνητής δημιουργίας ο Νους της ψυχής, που είναι Όμοιος με τον Θεό και τον Λόγο-Υιό, καθαρίζει η ψυχή από το θνητό πυρ και πνεύμα, με αποτέλεσμα την κάθαρση από τις φθαρτές ενέργειες από πυρ και πνεύμα διπολικό,  και την επάνοδο των ψυχών καθαρές πλέον από το πυρ και πνεύμα, που έχουν γίνει πλέον Άπλετο Φως, στα Φωτεινά Πεδία έξω από τους επτά κύκλους, και έξω από την θνητή δημιουργία, εκεί στον όγδοο ουρανό, που βρίσκονται τα Φωτεινά Πεδία,  ο Αληθινός κόσμος, γέννημα του Πατέρα Νου Θεού όπου με τον Φωτεινό Λόγο Υιό γίνεται Φως και Ζωή Υπάρχων μέσα από τα γεννήματα του τις ψυχές από Φως.

7. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς· ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος. Θα έρθει και πάλι στον κόσμο με δόξα, σε χρόνο που τον γνωρίζει μόνο ο Θεός, για να κρίνει τους ζωντανούς και τους νεκρούς. Και η Βασιλεία Του δεν θα έχει τέλος.

Θα έρθει στο τέλος αυτής της περιόδου για να ανακαινίσει τους κύκλους, και να επιφέρει το Άπλετο Φως από το θνητό διπολικό πυρ και πνεύμα που εξουσιάζει σήμερα τους επτά κύκλους.

Δεν θα κρίνει, απλά θα αλλάξει την δομή της θνητής διπολικής δημιουργίας, και θα την κάνει από διπολικό πυρ και πνεύμα Άπλετο Φως.


8. Και εις το Πνεύμα το άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών. Πιστεύω και στο Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που έχει κυριότητα και εξουσία. Ζωοποιεί όλη την κτίση και εκπορεύεται από τον Πατέρα. Είναι ομοούσιο με τον Πατέρα και τον Υιό. Προσκυνείται και δοξάζεται ισότιμα μαζί Τους. Καθοδήγησε τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, που προείπαν για τον ερχομό του Σωτήρα.

Εδώ δοξάζουμε το Άγιο Πνεύμα μεν, αλλά για να γίνει κατανοητό δοξάζουμε  τις τέλειες ενέργειες των δυνάμεων της Αρμονίας που είναι από πυρ και πνεύμα, (Άγιο Πνεύμα), που από Λόγος Υιός Άπλετο Φως, έγιναν ενέργειες από πυρ και πνεύμα Ομοούσιο με τον Λόγο το Φως.

Οι τέλειες αυτές ενέργειες των δυνάμεων της Αρμονίας προερχόμενες εκ του Φωτός, ως Ομοούσιες που είναι με τον Λόγο Υιό από Φως, και ονομάζονται εδώ (Άγιο Πνεύμα), περικλείουν τους επτά κύκλους και τους εξουσιάζουν.

Αυτό είναι και το Άγιο Πνεύμα, δηλαδή οι τέλειες ενέργειες των δυνάμεων της Αρμονίας προερχόμενες και Ομοούσιες από τον Υιό Λόγο το Φως, που μεταλλάχτηκαν μέσα στην θνητή δημιουργία, και έξω από τους επτά κύκλους, και τους οποίους περικλείουν, σε Πυρ και Πνεύμα (Άγιο Πνεύμα).

9. Εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν. Πιστεύω και στην Εκκλησία. Είναι μία, επειδή μία είναι η κεφαλή της, ο Χριστός και μία η πίστη εκείνων που μετέχουν στη ζωή της. Είναι αγία, χωρισμένη από κάθε αμαρτία. Είναι καθολική, επειδή κατέχει όλη την αλήθεια και θέλει να συμπεριλάβει όλους τους ανθρώπους. Είναι αποστολική, επειδή διατηρεί ανόθευτη τη διδασκαλία των Αποστόλων και επειδή οι επίσκοποι που την ποιμαίνουν είναι διάδοχοι εκείνων.


10. Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Ομολογώ ένα βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Μ’ αυτό αρχίζουμε την καινούρια ζωή μέσα στην Εκκλησία. Με αυτό συγχωρείται το προπατορικό αμάρτημα.
Ποιο είναι το προπατορικό αμάρτημα; που εισήλθαμε στην θνητή δημιουργία; μα αυτός δεν είναι ο σκοπός και η αποστολή του Ανθρώπου; να ζήσει και κατανοήσει την θνητή διπολική δημιουργία, ώστε να ανακαινίσει στο τέλος αυτής της περιόδου τους επτά κύκλους ως Άνθρωπος Όλον και όμοιος με τον Πατέρα Νου Θεό; που είναι Καθ'Ομοίωσιν με τον Πατέρα Νου Θεό;


11. Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Πιστεύω και περιμένω την κοινή ανάσταση όλων των νεκρών. Θα αναστηθεί κάθε σώμα για να ενωθεί με την αθάνατη ψυχή του. Η ανάσταση όλων θα γίνει με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.

Όλες οι ψυχές είναι αθάνατες, απλά όσες γίνονται ένα με αυτόν τον θνητό κόσμο και την σάρκα υποφέρουν, και εννοείται ότι κάποια στιγμή οι ψυχές θα κατανοήσουν τον αληθινό ιδεατό τους εαυτό, και θα αναστηθούν γυρνώντας πίσω να ενωθούν με τον Ομοούσιο ιδεατό εαυτό τους, και από είδωλα που είναι σήμερα μέσα στους κύκλους, θα ξαναγίνουν Ένα με τον Θεό, και τον  Ιδεατό τους εαυτό, τον Άνθρωπο Όλον, Ομοούσιο και όμοιο με τον Πατέρα Νου Θεό.

Τα σώματα από σάρκα δεν είναι γέννημα από την ίδια ουσία του Πατέρα Νου Θεού, άρα και δεν έχουν καμιά σχέση με το να αναστηθούν, διότι είναι σαν να ανασταίνει το θνητό διπολικό πνεύμα αποτέλεσμα της ένωσης του Φωτός με το Σκότος.


12. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν. Προσδοκώ ότι, μετά την ανάσταση και την τελική κρίση όλων των ανθρώπων από τον Χριστό, θα αξιωθώ να απολαύσω την αιώνια ζωή, μαζί με όλους τους αγίους. Αμήν.

Ξεκάθαρα αναφέρεται σε μια δημιουργία από Άπλετο Φως και όχι από διπολικές ενέργειες από πυρ και πνεύμα όπως είναι σήμερα, και οι οποίες θα ανακαινιστούν όπως και όλοι οι κύκλοι στο τέλος των καιρών όπου όλα θα γίνουν Άπλετο Φως.

Όσον αφορά την ανάσταση των νεκρών, δεν είναι δυνατόν να θεωρούνται νεκροί τα σάρκινα σώματα διότι είναι ήδη νεκρά όσο υποτίθεται ότι ζουν! άρα μιλάμε για την επάνοδο των ψυχών και επανένωση τους ως είδωλα και κατ'εικόνα που είναι οι ψυχές, με τον ιδεατό Άνθρωπο Όλον, καθ'Ομοίωσιν με τον Πατέρα Νου Θεό Φως και Ζωή Υπάρχων.


morfeas sky

Συνεχίστε την ανάγνωση. | σχόλια

Ελλάδα (1903-1920)

59 αριστουργηματικές φωτογραφίες από την Ελλάδα (1903-1920) Από τον φιλέλληνα φωτογράφο Φρεντ Μπουασονά

Απολαύστε ένα μικρό μέρος από την δουλειά του μεγάλου φωτογράφου .

Παρθενώνας, 1908

Πρόβατα κάτω από την Ακρόπολη, 1903

Άποψη της Ακρόπολης από το Θησειο,1920

Αθήνα, οδός Αθηνάς, 1920

Αθήνα, οδός Ερμού 1920

Αθήνα, Πλάκα, 1920

Κηφισιά, 1920

Ανδρίτσαινα, αγορά, 1903

Ανδρίτσαινα, εσωτερικό σπιτιού, 1903

Άνδρες στο δρόμο της Ανδρίτσαινας 1903

Κρήτη, Ομαλός, 1911

Κρήτη, εσωτερικό σπιτιού, 1911

Κρήτη, οι αδελφοί Μάντακα στο χωριό Λάκκοι 1911

Κρήτη, εσωτερικό σπιτιού στο χωριό Λάκκοι, 1911

Το μάζεμα της ελιάς στη Πρέβελη Κρήτης, 1911

Κρήτη, προαύλιο σπιτιού, 1919

Μετέωρα, το μαγκάνι, 1908

Μετέωρα, ανάβαση του FRED BOISSONNAS με το καλάθι, 1908

Ζεμενό Κορινθίας, οικογένεια ιερωμένου 1903

Ζεμενό Κορινθίας, ο Fred και ο Daniel τσουγκρίζουν τα ποτήρια με τους οδηγούς των ζώων τους, 1903

Οικογένεια στο Ζεμενό Κορινθίας, 1903

Ζεμενό Κορινθίας, η οικογένεια του ιερέα 1913

Ακράτα, αυλές 1903

Λαγκάδια Αρκαδίας, 1903

Άθως, η μονή μεγίστης Λαύρας, 1929

Άθως, μονή Βατοπαιδίου, 1929

Οδοιπορικό στον Άθω, 1928-1930

Οδοιπορικό στον Άθω, 1928-1930

Κερκυραίες στην έξοχη, 1903

Γαστούρι Κέρκυρας, στην πηγή της αυτοκράτειρας Ελισάβετ, 1903

Γιορτή στο Γαστούρι Κέρκυρας, 1903

Όλυμπος, το «ΠΑΝΘΕΟΝ», 1914

Όλυμπος, καταυλισμός κτηνοτροφών, 1914

Κοκκινόπουλο, Ελασσόνα, 1913

Βοσκοί στην κορυφή του Παρνασσού, 1903

Αμοργός, γυναίκες, 1911

Μύλος στην Μαρώνεια, 1911

Ίος, στον τάφο του Ομήρου 1918

Έδεσσα, 1908

Κλεισούρα Καστοριάς, εσωτερικό αρχοντικού, 1911

Μακεδονία, λίχνισμα, 1911

Μακεδονία, φρουρός σε φυλάκιο, 1913

Άνδρες και σκυλιά στο δρόμο Πρέβεζας Ιωαννίνων, 1913

Δελβινάκι Ιωαννίνων, πρόκριτοι, 1913

Καβαλάρι Ζαγορίου, παλικάρι, 1913

Μετσοβο,1913

Μέτσοβο, στη βρύση, 1913

Μπάγια ( Κήποι) Ζαγορίου, γυναίκα, 1913

Κόνιτσα, Μεσογέφυρα, 1913

Μεσογέφυρα Κόνιτσας, χωρικοί 1913

Ιωάννινα, η λίμνη με το κάστρο, 1913

Το γεφύρι της Άρτας, 1913

Πάργα, 1913

Παραμυθιά, κρεοπωλεία, 1913

Παραμυθιά, 1913

Παραμυθιά, οικία Ρίγκα, 1913

Καστρί Πρεβέζης, Ιερέας στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο εκκλησιά, 1913

Φιλιάτες, εξοχή, 1913

Φιλιάτες, εξοχή, 1913> (thesprotia-news.blogspot.gr)

Μπουασονά Φρέντ – Frederic Boissonnas (1858-1946)

59 αριστουργηματικές φωτογραφίες από την Ελλάδα (1903-1920) Από τον φιλέλληνα φωτογράφο Φρεντ Μπουασονά ΣΧΟΛΙΑ (4) 20082 277 

1. Αθήνα, Πλάκα, 1920 2. Παρθενώνας, 1908 3. Πρόβατα κάτω από την Ακρόπολη, 1903 4. Άποψη της Ακρόπολης από το Θησειο,1920 5. Αθήνα, οδός Αθηνάς, 1920 6. Αθήνα, οδός Ερμού 1920 7. Κηφισιά, 1920 8. Ανδρίτσαινα, αγορά, 1903 9. Ανδρίτσαινα, εσωτερικό σπιτιού, 1903 10. Άνδρες στο δρόμο της Ανδρίτσαινας 1903 11. Κρήτη, Ομαλός, 1911 12. Κρήτη, εσωτερικό σπιτιού, 1911 13. Κρήτη, οι αδελφοί Μάντακα στο χωριό Λάκκοι 1911 14. Κρήτη, εσωτερικό σπιτιού στο χωριό Λάκκοι, 1911 15. Το μάζεμα της ελιάς στη Πρέβελη Κρήτης, 1911 16. Κρήτη, προαύλιο σπιτιού, 1919 17. Μετέωρα, το μαγκάνι, 1908 18. Μετέωρα, ανάβαση του FRED BOISSONNAS με το καλάθι, 1908 19. Ζεμενό Κορινθίας, οικογένεια ιερωμένου 1903 20. Ζεμενό Κορινθίας, ο Fred και ο Daniel τσουγκρίζουν τα ποτήρια με τους οδηγούς των ζώων τους, 1903 21. Οικογένεια στο Ζεμενό Κορινθίας, 1903 22. Ζεμενό Κορινθίας, η οικογένεια του ιερέα 1913 23. Ακράτα, αυλές 1903 24. Λαγκάδια Αρκαδίας, 1903 25. Άθως, η μονή μεγίστης Λαύρας, 1929 26. Άθως, μονή Βατοπαιδίου, 1929 27. Οδοιπορικό στον Άθω, 1928-1930 28. Οδοιπορικό στον Άθω, 1928-1930 29. Κερκυραίες στην έξοχη, 1903 30. Γαστούρι Κέρκυρας, στην πηγή της αυτοκράτειρας Ελισάβετ, 1903 31. Γιορτή στο Γαστούρι Κέρκυρας, 1903 32. Όλυμπος, το «ΠΑΝΘΕΟΝ», 1914 33. Όλυμπος, καταυλισμός κτηνοτροφών, 1914 34. Κοκκινόπουλο, Ελασσόνα, 1913 35. Βοσκοί στην κορυφή του Παρνασσού, 1903 36. Αμοργός, γυναίκες, 1911 37. Μύλος στην Μαρώνεια, 1911 38. Ίος, στον τάφο του Ομήρου 1918 39. Έδεσσα, 1908 40. Κλεισούρα Καστοριάς, εσωτερικό αρχοντικού, 1911 41. Μακεδονία, λίχνισμα, 1911 42. Μακεδονία, φρουρός σε φυλάκιο, 1913 43. Άνδρες και σκυλιά στο δρόμο Πρέβεζας Ιωαννίνων, 1913 44. Δελβινάκι Ιωαννίνων, πρόκριτοι, 1913 45. Καβαλάρι Ζαγορίου, παλικάρι, 1913 46. Μέτσοβο,1913 47. Μέτσοβο, στη βρύση, 1913 48. Μπάγια ( Κήποι) Ζαγορίου, γυναίκα, 1913 49. Κόνιτσα, Μεσογέφυρα, 1913 50. Μεσογέφυρα Κόνιτσας, χωρικοί 1913 51. Ιωάννινα, η λίμνη με το κάστρο, 1913 52. Το γεφύρι της Άρτας, 1913 53. Πάργα, 1913 54. Παραμυθιά, κρεοπωλεία, 1913 55. Παραμυθιά, 1913 56. Παραμυθιά, οικία Ρίγκα, 1913 57. Καστρί Πρεβέζης, Ιερέας στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο εκκλησιά, 1913 58. Φιλιάτες, εξοχή, 1913 59. Φιλιάτες, εξοχή, 1913 

Το έργο του Φρεντ Μπουασονά, αν και γνωστό στην Ευρώπη των αρχών του 20ου αιώνα, αξίζει σήμερα μια δεύτερη ανάγνωση. Η πρόοδος σε τεχνικά θέματα, η ανακάλυψη του χρώματος, η ευχρηστία των μηχανών και οι ανέσεις του ταξιδιού, μπορεί σήμερα να καθιστούν το έργο του απαρχαιωμένο, αλλά η ιστορική ματιά αποκαλύπτει τον μοντερνισμό του σε σύγκριση με άλλους φωτογράφους που περιπλανήθηκαν στην Ελλάδα.

Ο καλλιτέχνης, πέρα από το καταγραφικό ενδιαφέρον του για όλα όσα εξαφανίζονται, μας δίνει μια εικόνα της Ελλάδας που εκτείνεται πέρα από την εθνογραφική μαρτυρία. Η μεγάλη πίστη και ο θαυμασμός του για τη χώρα αυτή μεταδίδονται μέσα από το έργο του με μια τρυφερότητα και μια αγάπη που η δύναμη τους ακόμη και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, δίνει ψυχή σ’ αυτά τα κομμάτια χαρτιού, τα οποία θα μπορούσαν να είχαν παραμείνει απλές φωτογραφίες...

Μπουασονά Φρέντ – Frederic Boissonnas (1858-1946) O Φιλέλληνας Ελβετός Fred Boissonnas είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον ελληνικό χώρο, από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα.

Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος. Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε. Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο.

Η οικογένεια των Boissonnas κατάγεται από τη νότια Γαλλία, από το Livron, ένα χωριό κοντά στη Μασσαλία. Όταν στη Γαλλία το κλίμα για τους προτεστάντες έγινε εχθρικό οι πρόγονοι του Fred – μαζί με πολλές άλλες οικογένειες- αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γενεύη. Η καταγωγή της οικογένειας έκανε τον Fred να πιστεύει πως ήταν απόγονος γενναίων Ελλήνων θαλασσοπόρων που είχαν εγκατασταθεί εκεί, κοντά στις εκβολές του Ροδανού.(Gad Borel, ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, BOISSONNAS, Ριζάρειο Ίδρυμα Αθήνα 2001 σ. 18.)

Ο Henri-Antoine Boissonnas, ο πατέρας του Fred, ιδρυτής της φωτογραφικής δυναστείας, άσκησε στην αρχή το επάγγελμα του χαράκτη στο ωρολογοποιείο του πατέρα του, η αδυναμία του, όμως, ήταν η φωτογραφία. Αυτή η αγάπη – που την κληρονόμησαν οι γιοι του- ήταν η αιτία που, αργότερα, άνοιξε στούντιο στη Γενεύη. Ο Fred(eric) Boissonnas γεννήθηκε στις 18-6-1858. Ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Henri-Antoine και της Sophie, (Fred, Edmond-Victor, Caroline, Eva). (Τα στοιχεία για τη ζωή του F. Boissonnas λήφθηκαν κυρίως από το έργο του NICOLAS BOUVIER, BOISSONNAS UNE DYNASTIE DE PHOTOGRAPHES 1864-1983, PAYOT LAUSANNE 1983).

Πολύπλευρο ταλέντο, ο Fred κατάφερνε να συνδυάζει τα σπορ – ο αλπινισμός ήταν η μεγάλη του αγάπη- με τις σπουδές – παρακολουθούσε μαθήματα σχεδίου στη Σχολή Καλών Τεχνών- και τη μουσική- ήταν θαυμάσιος πιανίστας. Μια καρδιακή κρίση του πατέρα του τον υποχρέωσε, πριν τελειώσει το γυμνάσιο, να αναλάβει για μερικούς μήνες το εργαστήριο. Παρά την απειρία του κατάφερε να τα βγάλει πέρα. Μετά από αυτό, ο πατέρας του αποφάσισε να τον στείλει να βελτιώσει τις γνώσεις του, πρώτα στη Στουτγάρδη, στο στούντιο του Brandseph, και αργότερα στον Ούγγρο Kohler. Ο τελευταίος επηρέασε αποφασιστικά τον Fred. Ο Fred επέστρεψε από την Ουγγαρία το 1880. Γρήγορα, μεταμόρφωσε το ατελιέ του πατέρα του σε μαγικό σκηνικό, χρησιμοποιώντας έπιπλα, διακοσμητικές συνθέσεις και σκηνογραφικά υπόβαθρα με απόλυτα νεωτεριστικό πνεύμα και ιδιαίτερα ελκυστικό αποτέλεσμα. Οι φωτογραφίες του χαρακτηρίζονταν για τη ζωντάνια τους και χάρισαν στον Fred διεθνή αναγνώριση.

Το ατελιέ του ήταν διαρκώς γεμάτο. Από το 1896 και μετά κέρδισε, πολλά βραβεία στη Γενεύη, το Παρίσι, τη Βέρνη, τη Βιέννη, το Σικάγο. Τα επόμενα χρόνια πολλαπλασίασε τις μελέτες του γύρω από το φως. Μελέτησε τον καλπασμό ενός αλόγου, χωρίζοντάς τον σε πολύ μικρά διαστήματα, της τάξης του 1/100 του δευτερολέπτου (αντίστοιχα με τη σχετική μελέτη του Maybridge) (βλ. Άλκης Ξανθάκης, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ 1839-1975, ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ Αθήνα 1994-99 σ. 59-60.).

Ανέλαβε φωτορεπορτάζ, διαφημίσεις κλπ. Στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού του 1900 κέρδισε το πρώτο βραβείο. Μετά και από αυτό το θρίαμβό του, ο Fred άρχισε να εγκαινιάζει ατελιέ στο Παρίσι, τη Λυών και τη Μασσαλία. Το 1902 – μαζί με τον Γερμανό Eggler- αγόρασε το ατελιέ του Ιταλού Passeta, στην πλατεία Niefski της Μόσχας. Ο Eggler κατάφερε γρήγορα να προσελκύσει όλη την καλή κοινωνία της πόλης στο κατάστημα τους. Κυρίες επί των τιμών, δούκες, δούκισσες, βοεβόδες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες άρχισαν συρρέουν για ένα πορτρέτο.

Πριν φύγει για την Αμερική ο Edmond-Victor Boissonnas (O Edmond Boissonnas πέθανε στην Αμερική από τύφο. Μετά το θάνατο του αδελφού του, ο Fred εργάστηκε σκληρά μόνος του αυτή τη φορά, γύρω από τη οπτική και τη χημεία της φωτογραφίας.) είχε ετοιμάσει για τον αδερφό του μερικές μεγάλες φωτογραφικές πλάκες. Είχε καταφέρει να απομονώσει ένα φωτοευαίσθητο υλικό, την εωσίνη, και τη χρησιμοποίησε καθαρή, σε μεγάλες ποσότητες, με θεαματικά αποτελέσματα. (O Edmond Boissonnas δεν ανακάλυψε την εωσίνη. Μερικοί φωτογράφοι τη χρησιμοποιούσαν, ήδη. Η επιτυχία του ήταν ότι τη χρησιμοποίησε σε καθαρή μορφή.)

Τον ίδιο καιρό ο Fred φωτογράφησε από μακριά το Mont-Blanc, με τηλεφακό που κατασκευάστηκε στην Αγγλία. Για πρώτη φορά στην ιστορία της φωτογραφίας ξεχώρισε το μπλέ (ουρανός) από το άσπρο (χιόνι). Η κορυφή από μόνη της κάλυψε μία πλάκα 15×16 εκ. Η φωτογραφία αυτή έκανε το γύρο του κόσμου... Ο Fred Boissonnas στην Ελλάδα Λίγα χρόνια αργότερα (1902) ο Fred πήρε ένα τηλεγράφημα από το Σκωτσέζο λόρδο Nappier, που του παράγγειλε: «Πηγαίνετε να κάνετε για μένα στον Παρνασσό αυτό που κάνατε στο Mont-Blanc». Μαζί με το τηλεγράφημα, ο Nappier έστειλε και 1000 λίρες, ποσό που μπορούσε να καλύψει τα έξοδα της αποστολής. Επικαλούμενος φόρτο εργασίας, αρνήθηκε. Επέστρεψε τα χρήματα και πρόσθεσε: «…αν σε ένα χρόνο έχετε την ίδια διάθεση…».

Ένα χρόνο αργότερα (1903) βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του νέο τηλεγράφημα με το ίδιο λακωνικό περιεχόμενο. Αυτή τη φορά αποδέχτηκε την πρόταση. Πήρε μαζί του το φίλο του Daniel Baud-Bovy, (Ο Daniel Baud-Bovy ήταν κατά 12 χρόνια νεότερος από το Fred. Γιος ζωγράφου, μεγάλωσε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον. Είχαν συνεργαστεί με τον Fred στις εκδόσεις: «Οι ζωγράφοι της Γενεύης» και «Το ημερολόγιο της Γενεύης» και τους συνέδεε βαθιά φιλία και κοινή καλλιτεχνική αίσθηση) πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών, και - μαζί με τις συζύγους τους- αναχώρησε για την Ελλάδα. Πρώτος σταθμός τους στην Ελλάδα η Κέρκυρα. Η παρέα θαμπώθηκε από τον πολιτισμό των Ιονίων. Εντυπωσιάστηκε πιο πολύ από τα πασχαλιάτικα έθιμα του νησιού. Έφτασαν τελικά στην Αθήνα και από εκεί στον Παρνασσό. Σχεδόν δυο μήνες πήρε η προσπάθεια του Fred να τραβήξει ένα πλάνο αυτού του τιμημένου βουνού, που να τον ικανοποιεί. Τελικά, ο Fred κι ο Daniel εγκαταστάθηκαν στο Ζεμενό Κορινθίας απ’ όπου μπορούσαν να έχουν πανοραμική άποψη του Παρνασσού. Στο χωριό, που δεν είχε ξαναφανεί φωτογράφος, διοργανώθηκε γιορτή. Ο παπάς του χωριού τούς παραχώρησε το δωμάτιό του. Ο ίδιος αρκέστηκε στο στάβλο που έβαζε το γάιδαρό του. Όταν ο καιρός δεν επέτρεπε τη φωτογράφηση του Παρνασσού, ο Fred φωτογράφιζε τους χωρικούς στις καθημερινές ασχολίες τους. Από το πρώτο κιόλας ταξίδι του στην Ελλάδα, ο Fred σκέφτηκε να συνδέσει τη δουλειά του με την τουριστική προβολή της χώρας. (Βλ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΘΑΣ, ΤΟΠΙΑ και ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ του FRED.BOISSONNAS, μια έκδοση του περιοδικού «Συλλογές» Αθήνα χ.χ.)

Με διαδοχικά υπομνήματά του πρότεινε στην ελληνική κυβέρνηση τη χρηματοδότησή του για τη φωτογράφηση της Ελλάδας, αλλά και των περιοχών που επρόκειτο να ενσωματωθούν σ‘ αυτήν (Κρήτη, Μικρασιατικά παράλια, Ήπειρος, Μακεδονία). Έθεσε τις υπηρεσίες του στην προβολή των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό με τη δύναμη της φωτογραφικής εικόνας. (Δυστυχώς η πρωτοποριακή αυτή πρόταση δεν έγινε δεκτή παρά αργότερα όπως θα δούμε παρακάτω για την περίπτωση της Ηπείρου και της Μακεδονίας). (Βλ. HENRI-PAUL BOISSONNAS Μικρά Ασία 1921, Ειρήνη Μπουντούρη, Η Μικρά Ασία του H.P. Boissonnas, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα.)

Τον Οκτώβριο του 1907 ο Fred, γυρίζοντας από την Αίγυπτο, βρέθηκε στην Ακρόπολη. Είχε πολλά να κάνει εκεί: χρειαζόταν πλάνα για το βιβλίο που ετοίμαζε με τον Daniel καθώς και για την καταγραφή των μνημείων της Αθήνας που του είχε ζητήσει ο εκδότης Eggimann από την Ευρώπη. Ο φωτισμός ήταν αξιοθαύμαστος, η θέα καταπληκτική, ο Παρθενώνας αποκλειστικότητά του: «…πραγματοποιώ ένα όνειρο, είμαι ολομόναχος… Είναι ωραίο να απολαμβάνω τέτοιο θαύμα…», έγραφε ο ίδιος . (Την ίδια εποχή τα μνημεία της Ελλάδας τα φωτογράφιζε και ο συμπατριώτης του Boissonnas αρχαιολόγος Waldemar Deonna, που αργότερα θα συνεργαστεί μαζί του (Δύο Ελβετοί αρχαιολόγοι φωτογραφίζουν την Ελλάδα Waldemar Deonna και Paul Collart 1904-1939, Αθήνα 2001).

Αργότερα, ανεβασμένος στην κορυφή μιας σκάλας 12 μ. που είχε παραγγείλει σε ένα ντόπιο ξυλουργό, φωτογράφισε την ζωφόρο του Παρθενώνα. Κάποιοι θεώρησαν βλασφημία αυτή τη φωτογράφηση. Τα γλυπτά, έλεγαν, είχαν φτιαχτεί για να τα βλέπει κανείς από το έδαφος. Όλοι όμως επαίνεσαν τις φωτογραφίες που τράβηξε στον Παρθενώνα μετά από μια δυνατή νεροποντή. Το 1908 ο Fred ταξίδεψε και πάλι στην Ελλάδα. Αποβιβάστηκαν στην Αίγινα από όπου πέρασαν στην Επίδαυρο, στην Αττική και κατέληξαν στα Μετέωρα.

Τον Αύγουστο του 1910 κυκλοφόρησε το λεύκωμα «En Grèce par monts et par vaux» (Στην Ελλάδα μέσα από τα βουνά και τα λαγκάδια), με τις υπογραφές των Fred και Daniel. Παρά το γεγονός ότι ήταν πανάκριβο, το λεύκωμα, σύντομα εξαντλήθηκε. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές. Ο Daniel έγραψε: «εκεί όπου οι άλλοι δεν ψάχνουν παρά μόνο για ερείπια εμείς ανακαλύψαμε μια φύση και ένα λαό». Από παντού έφθαναν συγχαρητήρια γράμματα. Όλοι, από τον πιο ασήμαντο νεαρό Έλληνα φοιτητή ως τον Ελευθέριο Βενιζέλο, έγραφαν για να εκφράσουν το θαυμασμό τους.

Τον Οκτώβριο του 1911 ο Fred και ο Daniel ξανάρθαν στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά προορισμός τους ήταν τα νησιά του Αιγαίου. Περιόδευσαν στη Σκύρο, την Τήνο, τη Μύκονο, τη Δήλο, τη Νάξο, την Αμοργό, τη Σαντορίνη, τη Σίκινο, τη Σίφνο, την Πάρο και την Ίο και κατέληξαν στην Κρήτη. Ο Βενιζέλος τους άνοιξε όλες τις πόρτες. Το 1912 ο Fred συνόδεψε στο σκάφος «Καληδονία» τον ελληνιστή Victor Berard (Διάσημος Γάλλος ελληνιστής, ο οποίος μετέφρασε την «Οδύσσεια» στα γαλλικά.) στο ταξίδι αναζήτησης της πορείας του ομηρικού ήρωα Οδυσσέα σ’ όλη τη Μεσόγειο. Η «Καληδονία», πέρασε και από την Πάργα.

Οι τουρκικές αρχές δεν επέτρεψαν τη φωτογράφηση κι έτσι ο Fred αρκέστηκε να τη φωτογραφίσει από τη θάλασσα. Λίγο καιρό μετά, όταν ελευθερώθηκε η Πάργα, ο Fred πανηγύριζε που θα μπορούσε, επιτέλους, να τη φωτογραφίσει από κοντά. (βλ. ημερολόγιο F. Boissonnas). Καρπός αυτής της προσπάθειας υπήρξε το βιβλίο «Dans le sillage d’ Ulysse», που εκδόθηκε στο Παρίσι στα 1932, με κείμενα του Victor Berard και φωτογραφίες του Fred. Τον Ιούνιο του 1913 επέστρεψε στην Ελλάδα με τον Daniel. Αυτή τη φορά ήρθαν «να περιηγηθούν στο Βορρά», με σκοπό τη δημιουργία ενός άλμπουμ. Η ελληνική κυβέρνηση ανταποκρίθηκε, τελικά, στο αίτημα του Fred να χρηματοδοτήσει τη φωτογραφική αποτύπωση των περιοχών της Ηπείρου και της Μακεδονίας, που είχαν περιέλθει στο ελληνικό κράτος με τις νίκες στους βαλκανικούς πολέμους. (Το 1913-14 ο Fred έλαβε από τον τότε έλληνα πρέσβη στο Παρίσι και πρώην υπουργό των Εξωτερικών Άθω Ρωμάνο και το πενιχρό ποσό των 5.000 δρχ. που είχε εγκρίνει το 1907 ο Γεώργιος ο Α΄. βλ. Ειρήνη Μπουντούρη. Η οικογένεια Boissonnas και η «προβολή των ελληνικών θέσεων», Μικρά Ασία ο.π. σ. 35.)

Από αυτή την περιπλάνηση στην Ήπειρο προέκυψε το λεύκωμα «L’ Épire berceau des Grècs» (Ήπειρος, το λίκνο της Ελλάδας), ενταγμένη στη σειρά «L’ image de la Grèce». Με το λεύκωμα γινόταν φανερό πως , παρά τη μακραίωνη δουλεία της, η περιοχή είχε ακατάλυτους δεσμούς με την αρχαία Ελλάδα. Έντονη ήταν η παρουσία και του βυζαντινού παρελθόντος, συνυφασμένου με τη θρησκευτική συνείδηση των κατοίκων της περιοχής. Η παρουσία του ελληνικού στρατού στα πλάνα ήταν διακριτική.

Τέλος, η έξοχη ιδέα να επιλεγεί για το εξώφυλλο η φωτογραφία της Δωδώνης με τις ιερές βελανιδιές σφράγισε την έκδοση αυτή, που αποτέλεσε τον πιο αυθεντικό εκφραστή των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό! Μετά την Ήπειρο, ο Fred και ο Daniel ακολούθησαν τα βήματα του νικηφόρου ελληνικού στρατού και έφτασαν ως τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα φωτογραφίζοντας τις «νέες χώρες» που απελευθερώθηκαν. Στις 2 Αυγούστου 1913, με οδηγό το Χρήστο Κάκκαλο, κατέκτησαν την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου το Μύτικα (2918μ.), που μέχρι τότε παρέμενε απάτητη. (Στον Όλυμπο ανέβηκαν άλλες δύο φορές: το 1919 και το 1927.)

Στις 23 Αυγούστου ο Fred και ο Daniel απέστειλαν μακροσκελή επιστολή στο Γενικό πρόξενο της Ελλάδας στη Γενεύη Πέτρο Καψαμπέλη, στην οποία πρότειναν την ίδρυση εκδοτικού καλλιτεχνικού οίκου για την εκτύπωση εικονογραφικών λευκωμάτων και «…εν γένει επιχείρησιν πάσης καλλιτεχνικής εργασίας, ήτις θα ηδύνατο να αναπαραστήση φωτογραφικώς και καταστήσει γνωστάς τας καλλονάς των ελληνικών χωρών ανά την υφήλιον…» (Αποκαλυπτική για τις προθέσεις της ελληνικής πλευράς, αλλά και των προθέσεων του Fred είναι η επιστολή του Καψαμπέλη προς τον υπουργό των εξωτερικών: «…ότι η επιχείρησις αύτη καλώς οργανουμένη ηδύνατο να αποδώση ημίν ανεκτιμήτους υπηρεσίας από πολιτικής, οικονομικής και πάσης άλλης απόψεως, είνε αναμφισβήτητον. Οι αναλαμβάνοντες ταύτην δεν αποβλέπουσι κυρίως εις αυτήν ως εις κερδοσκοπικήν επιχείρησιν.

Αναμφιβόλως δεν ρίπτονται εις αυτήν εξ απλής μόνον αισθηματολογίας αλλά κυρίως επιθυμούσι να συμπληρώσωσιν έργον, εις ό αφιερώθησαν ήδη από 15ετίας…». Υπηρεσία Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, (Αρχείο Κεντρικής Υπηρεσίας 1922, φάκελος 98, υποφάκελος 4 (φάκελος Boissonnas ) Νο 553.) Στις 14 Δεκεμβρίου 1918 υπογράφτηκε συμφωνία μεταξύ του Fred και του υπουργού των Εξωτερικών Νικολάου Πολίτη για τη διοργάνωση μιας έκθεσης στο Παρίσι με θέμα την Ελλάδα. Το οριστικό συμβόλαιο, που υπογράφτηκε στις 27 Μαρτίου 1919, προέβλεπε την έκδοση μιας σειράς λευκωμάτων (Smyrne, La Thrace, Constantinople και L’ Hellénisme d’ Asie Mineure). (Το συμβόλαιο αυτό φυλάσσεται στην Υπηρεσία Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών. (Αρχείο Κεντρικής Υπηρεσίας 1922, φάκελος 98, υποφάκελος 4 (φάκελος Boissonnas) Αριθ. Πρωτ. 2907.)

Οι εκδόσεις που θα ακολουθήσουν πιστοποιούν την ελληνική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και – ταυτόχρονα – προλειαίνουν το έδαφος και για τα επόμενα βήματα στην πραγματοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας». Με την αμέριστη αρωγή του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος γνώριζε και θαύμαζε το έργο του Fred Boissonnas, ο «προπαγανδιστικός μηχανισμός της εικόνας» έφθασε στο απόγειο του μέσα από εκδόσεις και εκθέσεις.

Το Μάιο του 1919, λίγες μέρες μετά την απόβαση των ελληνικών στρατευμάτων, ο Fred στέλνει στη Σμύρνη τον πρωτότοκο γιο του Edmond να φωτογραφίσει την πόλη για την έκδοση του ομώνυμου λευκώματος. Ο ίδιος, μαζί με τον τρίτο του γιο τον Henri πήγε στη Θεσσαλονίκη και τις υπόλοιπες περιοχές της Μακεδονίας, να εξασφαλίσει υλικό για την έκδοση των άλλων λευκωμάτων. (…Συγκροτούν το ιδεολογικό και το εικονογραφικό έρεισμα της «προβολής των ελληνικών θέσεων» και το τεκμήριο της ελληνικότητας των περιοχών μέσω της φωτογραφίας και των επιλεγμένων κειμένων…γράφει εύστοχα η Ειρήνη Μπουντούρη ο.π. σ. 37.) .

Μέσα στο 1919 κυκλοφόρησαν τα λευκώματα «Smyrne» και «Salonique, la ville des belles églises». Το 1920-21 εκδόθηκαν δύο τόμοι για την εκστρατεία στη Μακεδονία, «La campagne de Macédoine, 1916-17» και «La campagne de Macédoine, 1917-18». Οι εκδόσεις αυτές στάλθηκαν σε όλες τις ελληνικές πρεσβείες και σε κάθε σημαντικό πολιτικό πρόσωπο της εποχής. Στις 5 Ιουνίου του 1921 κατέφθασε στη Σμύρνη ο Henri-Paul με σκοπό να καλύψει ως φωτορεπόρτερ την εκστρατεία του ελληνικού στρατού μαζί με τον έμπειρο συνταγματάρχη Fernand Feyler, που θα έγραφε τις ανταποκρίσεις από το μέτωπο.

Ο Fred είχε καταφέρει να πείσει τη νέα ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει την πολιτική του Βενιζέλου ως προς το έργο που είχε αναλάβει, και την ομαλή ροή των συμφωνηθέντων ποσών. (Στο σημείο αυτό ο N. Bouvier γράφει λανθασμένα ότι: «…Τα σχέδια τους ακυρώθηκαν από τα γεγονότα: ο Βενιζέλος έχασε την εξουσία..» Όπως βλέπoυμε όμως το εμπορικό δαιμόνιο του Fred τα είχε καταφέρει για τελευταία φορά, αν και οι καθυστερήσεις των συμφωνηθέντων ποσών από την ελληνική κυβέρνηση ήταν αφόρητες.

Στις επιστολές του πρεσβευτή της Ελλάδας στη Γενεύη προς το υπουργείο του περιγράφεται με μελανά χρώματα η κατάσταση: «…Ευρισκόμεθα δ’ εν δυσχερεστάτη θέσει, διότι ο κ. Boissonnas δεν παύει απευθυνόμενος προς τε το Προξενείον και ημάς, αιτούμενος την ταχίστην αποστολήν της ληξιπροθέσμου απαιτήσεώς του…» 24-12-1921 και «…ευαρεστούμενοι χορηγήση μοι σχετικάς οδηγίας, δυναμένας ίσως να λυτρώσωσι την Βασιλικήν Πρεσβείαν των απαύστων οχλήσεων του αναφερομένου καλλιτέχνου…» 19-6-1922, Αρχείο Κεντρικής Υπηρεσίας 1922, φάκελος 98, υποφάκελος 4 (φάκελος Boissonnas).

Η Μικρασιατική Καταστροφή σηματοδότησε την οικονομική κατάρρευση των εκδόσεων Boissonnas. Λίγο μετά το 1922 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου αγόρασε το ατελιέ Cherry-Rousseau. Στην πελατεία συγκαταλέγονταν εκλεκτά ονόματα της διανόησης και των τεχνών αλλά οι καλές εποχές είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. Ο ακούραστος Fred όμως, συνέχισε τα ταξίδια με τον ενθουσιασμό ενός εφήβου. Μαζί με τον μηχανικό Paul Trembley επισκέφτηκε την Αίγυπτο (1929) και τον επόμενο χρόνο το Φθινόπωρο φωτογράφισε το Άγιον Όρος. (FRED BOISSONNAS, ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1930, κείμενα BETRAND BOUVIÉR, ΑΜΜΟΣ, 1994.)

Ένα χρόνο αργότερα εξέδωσε το βιβλίο «Le Tourisme en Grèce» με πλούσιο φωτογραφικό υλικό απ’ όλη τη δουλειά του στην Ελλάδα και δικά του κείμενα. Τα οικονομικά του προβλήματα τον οδήγησαν στην πώληση, ανάμεσα στα άλλα, του ιστορικού ατελιέ της Γενεύης στο Quai de la Poste καθώς και του σπιτιού του. Από δω και στο εξής ο Fred ζούσε με τις οικογένειες των παιδιών του. Η Augusta, η γυναίκα του Fred, δεν άντεξε τον ανεξήγητο θάνατο της κόρης τους Lilette. Έπαθε σοβαρό νευρικό κλονισμό και πέθανε, το 1940. Ο Fred την ακολούθησε έξι χρόνια αργότερα.

Τις τελευταίες μέρες της ζωής του τις πέρασε σε ένα μικρό δωμάτιο κοντά στη μικρή του κόρη Daniele. Από τα γραπτά των δύο τελευταίων χρόνων της ζωής του, που περιγράφουν παράξενα γεγονότα, φαίνεται ότι ο Fred έφτασε στα όρια μεταξύ διαυγούς διάνοιας και τρέλας: πίστευε ότι βρισκόταν σε ένα πορφυρένιο παλάτι, άκουγε παράξενες μουσικές και τραγουδούσε αποσπάσματα από το Μαγεμένο Αυλό…

Επιμέλεια: Sophia Drekou/Αέναη επΑνάσταση

Συνεχίστε την ανάγνωση. | σχόλια